قالب های فارسی وردپرس 29
این وبلاگ جهت دسترسی آسان شما عزیزان به قالب های برتر وردپرس به صورت فارسی تدوین و راه اندازی شده است.قالب های فارسی وردپرس 29
این وبلاگ جهت دسترسی آسان شما عزیزان به قالب های برتر وردپرس به صورت فارسی تدوین و راه اندازی شده است.آشنایی مقدماتی با Raspberry Pi
رزبری چیست؟
رزبری Pi یک بورد الکترونیکی مستقل ، کوچک و کم‌قدرت با قیمت ۳۵ دلار است که قدرت پایین خود را با انعطاف بالا در عملکرد برای هر کاری جبران میکند.
رزبری حاوی یک کارت گرافیک، یک پردازنده، رم، پورت HDMI، پورت USB، پورت اترنت و در نسخه‌های جدید وای‌فای و بلوتوث است. همانطور که از قیمت رزبری مشخص است، این بورد توانایی اجرای نرم‌افزارهای پیشرفته را ندارد و البتهسیستم عامل لینوکس و نسخه‌ی ساده‌ای از ویندوز ۱۰ بر روی آن می‌توانند نصب شوند.
Pi در بریتانیا و به عنوان ابزاری جهت توسعه‌ی آموزش علوم کامپیوتر و کدنویسی شروع به کار کرد. اولین نسل آن در سال ۲۰۱۲ عرضه شد و نسخه‌ی سوم نیز امسال به بازار آمد. تا کنون به گفته‌ی سازندگان آن حدود ۸ میلیون رزبری در جهان به فروش رفته است.
قیمت پایین رزبری و انعطاف بالای آن باعث شده که به ابزاری مناسب برای مشتاقان به کامپیوتر و وسایل الکترونیکی که می‌خواهند با صرفه‌جویی در وقت و هزینه دستگاه خود را بسازند تبدیل شود. اخیرا نیز رزبری در میان شرکت‌های سخت‌افزاری تازه‌کار رواج پیدا کرده‌است و بسیاری از آن برای ساخت پروژه‌های خود استفاده می‌کنند.
رزبری تنها دستگاه در نوع خود نیست و مواردی نظیر Arduino و Odroid-C2 که قدرت اندکی بالاتر دارند نیز برای خرید موجودند. همچنین بد نیست به LittleBits نیز اشاره کنیم که کار با آن راحت‌تر و بیشتر مخصوص ساخت وسایل(و نه یادگیری) است.
موارد استفاده‌ی رزبری چیست؟
از رزبری می‌توان برای کارهای ابتدایی نظیر مشاهده‌ی فیلم، نوشتن مطالب، اجرای بازی‌های ساده و مواردی از این قبیل استفاده‌کرد. همچنین رزبری را می‌توان به عنوان وسیله‌ای متفاوت با دیگر دستگاه‌ها به کار گرفت و آن را تبدیل به دوربینی برای کارگزاری در باغچه کرد!
بسیاری از مردم از رزبری پای به‌عنوان دوربین یا سیستم کامپیوتری خانگی، کنسول بازی (بازی‌های قدیمی) یا فایل سرور تحت شبکه و یا یک موزیک‌پلیر استفاده می‌کنند که البته بدیهی است برای هر یک ممکن است تعدادی ابزار دیگر نیز نیاز باشد.
هرچه شما در کار خود حرفه‌ای تر باشید، رزبری نیز استفاده‌های جدیدی پیدا میکند و می‌تواند در کنار دیگر ابزار نظیر دکمه‌ها و چراغ‌های LED پایه‌ی پروژه‌های پیشرفته‌تری باشد.
زیبایی رزبری در همین است. این دستگاه را می‌توان برای مصارف بسیار ساده تا پیچیده به کار برد که این تعداد با هر نسخه‌ی آن افزایش می‌یابد.
وبلاگ رزبری Pi و مجلات و سایت‌های مختلف منابع خوبی برای ایده‌های متفاوت هستند و با سرزدن به آنها می‌توانید هدف رزبری خود را تعیین کنید. ضمنا بیشتر این ایده‌ها در کنار آموزش کار عرضه می‌شوند و بدین‌ترتیب ساخت آنها راحت‌تر از چیزی است که فکر می‌کنید.
از کجا شروع کنیم؟
اولین مرحله خرید رزبری و ابزارهای جانبی مورد نظرتان است که از دوربین تا صفحه‌ی لمسی را شامل می‌شود. همچنین کیت‌های آموزشی فراوانی نیز برای تازه‌کاران موجود است که می‌تواند آنها را در ابتدای راه همراهی کند.
برای وارد کردن اطلاعات به رزبری نیازمند وسایلی نظیر کیبورد، موس و مانیتور هستید و برای روشن کردن آن نیز منبع تغذیه‌ای نظیر یک آداپتور USB می‌خواهید. برای برنامه‌نویسی سطح پایه همین موارد ذکر شده(به همراه یک کارت حافظه) که احتمالا در همین لحظه نیز دارید، کافی است و می‌توانید با اتصال آنها به رزبری، کار خود را شروع کنید.
کارت‌های حافظه‌ی دارای NOOBS خود حاوی یک آموزش پله‌به‌پله برای کامپیوترهای سبک است. اگر کارت حافظه‌تان به صورت پیش‌فرض NOOBS را در خود نصب ندارد، می‌توانید با گشت‌وگذار در اینترنت روش نصب آسان و کار با آن را بیابید.
البته همانطور که ذکر شد اگر آشنایی بیشتری با رزبری دارید، می‌توانید بسیاری از موارد ذکر شده را نادیده گرفته و به کار مورد نظر خود بپردازید.
در این مطلب سعی کردیم که رزبری را در سطح مقدماتی معرفی کنیم و وارد توضیحات پیشرفته‌تر نشویم. به همین دلیل پیشنهاد می‌کنیم که در صورت علاقه، در اینترنت به مطالعه‌ی بیشتر درباره رزبری بپردازید تا به تدریج در آن پیشرفت کرده و به مقاصد خود برسید.
حل مشکل شناخته نشدن هارد و فلش توسط کامپیوتر
این مشکل علل متعددی می‌تواند داشته باشد: مشکل پارتیشن‌بندی، استفاده از فایل اشتباه در سیستم، پورت خراب یا مشکلات درایور. در بدترین حالت خود وسیله می‌تواند خراب باشد.
مرحله‌ی ۰: اطمینان حاصل کردن از روشن بودن پاور وسیله
تمامی فلش‌ها و برخی هاردها از یک پاور جداگانه استفاده نمی‌کنند و قدرت خود را از پورت USB می‌گیرند. اما برخی هاردها هم از کابل یا دکمه‌ی مخصوص برای خود بهره می‌برند.
اگر هارد دیسک شما از دسته‌ی دوم است، پیش از هرچیزی از روشن بودن آن اطمینان حاصل کنید. اگر روشن نمی‌شد آن را روی سیستم‌های دیگر و نیز همان سیستم اما با کابلی دیگر تست کنید.
مرحله‌ی ۱: Disk Management را بررسی کنید
نخست باید ببینید که هارد شما توسط سیستم شناسایی می‌شود یا خیر. برای این کار دکمه‌ی ویندوز و X را همزمان فشار داده(و یا روی استارت کلیک‌راست کنید) و سپس از لیست باز شده Disk Management را انتخاب کنید. راه دیگر برای باز کردن این صفحه، وارد کردن diskmgmt.msc در صفحه‌ی Run(دکمه‌ی ویندوز+R) است
حال ببینید که هارد شما در لیست دیده می‌شود یا خیر. اگر هارد خود را در این صفحه دیدید به مرحله‌ی ۴ بروید تا مشکل را حل کنید. اما اگر هارد شما در این صفحه نبود، ادامه‌ی مطلب را به همین ترتیب جلو بروید تا مشکل اصلی را پیدا کنید.
مرحله‌ی ۲: یک پورت و یا کامپیوتر دیگر را امتحان کنید
ممکن است مشکل از پورت دستگاه شما باشد. هارد خود را به یک پورت دیگر وصل کنید و مجددا مرحله‌ی قبل را امتحان کنید. اگر مشکل فقط بر روی یک پورت دیده می‌شد، به احتمال زیاد آن پورت کامپیوتر شما خراب شده‌است.
اما اگر هارد بر روی هر دو پورت به درستی کار نکرد، آن را بر روی یک کامپیوتر دیگر هم امتحان کنید. در صورت خرابی هارد بر روی هر دو کامپیوتر، احتمالا مشکل از خود حافظه‌ی خارجی است. اما اگر بر روی دیگر کامپیوترها سالم بود، حتما مرحله‌ی ۳ را بخوانید.
مرحله‌ی ۳: ایرادیابی مشکلات درایور
در صورت اختصاص داشتن مشکل به یک کامپیوتر، ممکن است ایراد در درایورها باشد. برای چک کردن درایورهای خود، به Device Manager بروید(از همان صفحه‌ی مرحله‌ی ۱) و در آن‌جا Disk drives را باز کنید و به دنبال یک علامت تعجب زرد بگردید. این علامت به معنای مشکل در درایور است.
بر روی درایور کلیک‌راست کنید و Properties را بزنید تا متن خطا را مشاهده کنید. لازم به ذکر است که سرچ کردن اینترنت به دنبال راه‌حل‌های متن آن می‌تواند یک راه مناسب باشد.
همچنین یک راه دیگر برای حل مشکل درایور استفاده از System Restore است.
اگر این روش کار نکرد، Update Driver را انتخاب کنید و install an updated driver را بزنید که البته امید زیادی به پاسخگو بودن آن نیست و در صورت عدم یافتن درایور جدید، بهتر است سایت سازنده‌ی درایور را باز کرده و در آن به دنبال نسخه‌ی جدید آن بگردید.
در همان صفحه‌ی Device Manager می‌توانید دکمه‌ی Roll Back Driver را بزنید تا به نسخه‌ی سابق درایور خود بازگردید که البته در صورت کارآمد نبودن Roll Back، احتمال زیاد پاسخ مناسب نمی‌دهد.
آخرین راه ممکن هم حذف کردن درایور توسط Uninstall و ری‌استارت کردن سیستم است. معمولا سیستم‌ها بعد از این کار خود به خود درایور را مجددا و به طور صحیح نصب می‌کنند.
مرحله‌ی ۴: ساخت پارتیشن جدید
اگر با هر کدام از روش‌های بالا درایو شما مجددا در Disk Management مشاهده شد، نوبت به بررسی پارتیشن آن می‌رسد. در صورت مشاهده‌ی درایو در بخش Unallocated، باید آن را به طور کامل تعریف کنید. برای این کار در همان صفحه روی هرجایی کلیک راست کرده و New Simple Volume را بزنید و مراحل آن را طی کنید.
اما اگر درایو شما Unallocated نبود، احتمالا مشکل از نبودن اسم صحیح برای آن است. جهت نام‌گذاری مجدد درایو، روی آن کلیک راست کرده و Change Drive Letter and Paths را بزنید و سپس Add (یا در صورت امکان، Change) را انتخاب کنید. حال یک حرف را انتخاب کرده و Ok را بزنید تا کار شما تمام شود.
مرحله‌ی ۵: فرمت کردن درایو
اگر درایو خود را می‌بینید اما به آن دسترسی ندارید، ممکن است با یک روش دیگر پارتیشن‌بندی شده‌باشد. برای مثال ممکن است روش پارتیشن‌بندی آن XFS(لینوکس) یا APFS(Mac) باشد و ویندوز به دنبال دسترسی به آن توسط سیستم NTFS یا FAT32 باشد.
برای فرمت کردن درایو، در صفحه‌ی Disk Management روی آن کلیک‌راست کرده و Format را بزنید. دقت داشته‌باشید که فرمت کردن درایو تمامی اطلاعات آن را پاک میکند پس نیاز است که پیش از این کار از آن توسط یک کامپیوتر دیگر بک‌آپ بگیرید.
در صفحه‌ی فرمت، نام مورد نظر خود را وارد کرده و در جلوی Allocation unit size گزینه‌ی Default را انتخاب کنید. گزینه‌ی Perform a quick format اهمیت خاصی ندارد و مهم‌ترین بخش، انتخاب سیستم مورد نظر است. برای فلش‌های کوچک بهتر است از FAT32 استفاده کنید چراکه این سیستم تا ۲ ترابایت را پشتیبانی میکند و حجم هر فایل هم نباید از ۴ گیگ بیشتر باشد.
NTFS روش جدیدترسیستم عامل ویندوز است که البته استفاده از آن بر روی فلش‌های کوچک سود خاصی ندارد و حتی ممکن است سیستم‌های قدیمی آن را نشناسند. بنابراین پیشنهاد ما برای فلش و کارت حافظه‌ی کم‌حجم FAT32 و برای هاردهای بزرگ NTFS است.
۵ روش پسورد گذاری و محافظت از فایل‌های فلش
۱– Rohos Mini Drive
راه‌ها و ابزارهای زیادی برای محافظت از اطلاعات شما وجود دارد که اکثرا نیازمند ورود با اکانت ادمین به سیستم‌عامل است. اما این برنامه دیگر نیازی به ادمین بودن ندارد و بر روی همه‌ی اکانت‌ها کار میکند.
نسخه‌ی رایگان Rohos می‌تواند تا ۸ گیگابایت را مخفی کرده یا رمزگذاری کند. همچنین با نصب Rohos Disk Browser بر روی فلش، دیگر نیازی به نصب بودن این نرم‌افزار بر دیگر کامپیوترها ندارید و می‌توانید هرجایی به اطلاعات خود دسترسی پیدا کنید. برای کار با این برنامه کافیست Encrypt USB drive را انتخاب کرده و پس از وارد کردن پسورد، بر روی Create disk کلیک کنید.
برای باز کردن اطلاعات رمزگذاری‌شده، باید فایل Rohos Mini.exe را از فلش خود باز کرده و پسورد را وارد کنید تا اطلاعاتتان بر روی درایوی دیگر مونت شده و به شما نمایش داده‌شوند. برای بستن Rohos هم کافیست در Taskbar بر روی آیکون آن کلیک راست کرده و Disconnect را بزنید.
۲– VeraCrypt
این نرم‌افزار ادامه‌ای بر برنامه‌ی معروف TrueCrypt است و به صورت برنامه‌ای قابل حمل عرضه شده‌است. این نرم‌افزار به ورود توسط اکانت ادمین نیاز دارد و محدودیت نسخه‌ی رایگان آن ۲ گیگابایت است.روش رمزگذاری آن on-the-fly است و از ترکیب چندین الگوریتم متفاوت استفاده میکند و همانند برنامه‌ی قبلی یک درایو مجازی ایجاد میکند که با وارد کردن رمز، فایل‌های اصلی را نمایش می‌دهد.
برنامه را دانلود و بر روی فلش خود نصب کنید. سپس آن را اجرا کرده و Create Volume را بزنید. برای رمزگذاری کل فلش خود، Encrypt a non-system partition/drive را انتخاب کنید و در صفحه‌ی بعد آشکار یا مخفی بودن درایور را مشخص کنید. دقت کنید که اگر می‌خواهید آن را مخفی کنید، ابتدا باید فلش خود را کاملا فرمت کنید.
فرض می‌کنیم که به جای گزینه‌ی مخفی، روش عادی(Standard) را انتخاب کردید. در اینجا فلش خود را انتخاب کنید و در صفحه‌ی بعد، Encrypt partition in place را بزنید. در صفحه‌ی تعیین نوع رمزگذاری بر روی Encryption و Hash Algorithm کلیک کنید و سپس پسورد مورد نظر خود را وارد کنید. در صفحه‌ی بعدی که باز می‌شود، رمزگذاری بر اساس سرعت حرکت موس شما صورت می‌گیرد و بنابراین باید موس خود را درون صفحه‌ی مخصوص نمایش داده‌شده سریع و دیوانه وار بچرخانید تا نوار پایین پر شود و رمزگذاری پایان یابد. نهایتا در صفحه‌ی بعد هم Wipe Mode را انتخاب کرده و برای امنیت بالا، بیشترین تعداد را انتخاب کنید. حال Encrypt را بزنید تا رمزگذاری بر اساس تمام اطلاعات وارد شده صورت بگیرد.
۳– SecurStick
این برنامه بر روی تمامی سیستم‌های عامل کار کرده و به اکانت ادمین یا حتی نصب کردن نیازی ندارد. البته لازم به ذکر است که برای رمزگذاری باید در ابتدا یک فایل Exe را باز کنید.
بعد از دانلود برنامه، آن را بر روی فلش خود کپی کرده و فایل اجرایی را باز کنید. در صفحه‌ی باز شده پسورد خود را وارد کرده و Create را بزنید. از این پس با اجرا کردن این فایل، صفحه‌ای باز می‌شود که از شما پسورد می‌خواهد و با وارد کردن این پسورد، یک درایو جدید به وجود می‌آید که در اصل همان اطلاعات رمزگذاری شده‌ی شماست.
راحت‌ترین راه برای پاک کردن این نرم‌افزار، فرمت کردن فلش است. توجه داشته باشید که برخلاف صفحه‌ی دانلود، این نرم‌افزار از زبان انگلیسی هم پشتیبانی میکند.
۴- رمزگذاری بر روی Mac
کاربران سیستم عامل مک، به نرم‌افزار ثالث نیازی ندارند و کافیست پس از فرمت کردن فلش توسط سیستم HFS+ اپل(موجود در برنامه‌ی Disk Utility مک)، روی آن کلیک‌راست کرده و Encrypt را بزنند و پسورد خود را وارد کنند. پس از گذشت زمانی اندک، این فرایند تکمیل و فلش رمزگذاری می‌شود.
۵– Cryptsetup
این نرم‌افزار برای سیستم عامل لینوکس ساخته شده‌است و تنها بر روی همین سیستم‌عامل(چه هنگام رمزگذاری و چه هنگام دسترسی به فایل‌ها) کار میکند. برای رمزگذاری فلش توسط این برنامه باید Gnome disk utility و Cryptsetup را بر روی سیستم خود نصب کنید، سپس Disks را از دسکتاپ انتخاب کرده، فلش خود را برگزینید و نهایتا پسورد مورد نظر خود را وارد کنید.
پسوردگذاری بر روی فایل‌های مشخص
اگر به دنبال رمزگذاری بر روی تنها چند فایل و پوشه هستید، می‌توانید از نرم‌افزارهای دیگری نیز استفاده‌کنید.
برای مثال ورد و اکسل قابلیت رمزگذاری بر روی فایل‌های خروجی خود را دارند. در Word باید از منوی File به بخش Info رفته و در قسمت Protect Document، گزینه‌ی Encrypt with Password را بزنید.
بد نیست به صورت مختصر به برنامه‌ی PDFTK Builder هم اشاره کنیم که به قابل حمل بوده و بر روی PDFهای شما رمز می‌گذارد
آشنایی با پورت‌های کامپیوتر
کامپیوترها صرف نظر از نوع و قدمت خود دارای پورت‌های فراوانی در عقب و گاها جلوی خود هستند. برخی از این پورت‌ها نظیر USB و HDMI واضح هستند اما گروهی کمتر شناخته‌شده‌اند؛ به خصوص اگر پورت‌هایی قدیمی باشند که امروزه کاربرد سابق را ندارند.به هر حال بد نیست از تمامی پورت‌های سیستم خود اطلاع داشته‌باشید و به همن دلیل در این پست به معرفی آنها صرف نظر از کاربرد و قدمت می‌پردازیم.
برای تسهیل کار، پورت‌ها را در سه دسته‌ی ویدیویی، جانبی و غیره تقسیم کرده‌ایم و در هر کدام طبق تاریخ عرضه از قدیم به جدید حرکت می‌کنیم.
پورت‌های ویدیویی
Compostie Video
یکی از نخستین پورت‌های ویدیویی که در سال ۱۹۵۰ و همزمان با عرضه‌ی تلویزیون‌های رنگی معرفی شد و بسیاری از تلویزیون‌ها و مانیتورهای قدیمی از آن استفاده می‌کردند.
VGA
پورت گرافیک در سال ۱۹۸۷ به هدف تخصیص یک خروجی به مانیتور تعبیه شد. این پورت‌ها معمولا دو پیچ در کنار خود دارند و به این ترتیب از محکم بودن اتصال اطمینان حاصل می‌کنند. امروزه پورت‌های HDMI و DisplayPort تا حد زیادی جای این پورت قدیمی را گرفته‌اند. این پورت تنها تصویر را منتقل کرده و فاقد صدا است.
S-Video
این پورت نیز در سال ۱۹۸۷ معرفی شد و با داشتن ۴ پین(در مقایسه با ۱۵ پین VGA) باز هم تنها تصویر را منتقل می‌کرد. این پورت را می‌توان یک نوع برآیند برای دو مدل قبلی دانست.
Mini-VGA
این پورت از VGA استاندارد کوچکتر است و پین‌های کمتری دارد و در دستگاه‌های کوچکتر نظیر لپ‌تاپ دیده می‌شود. لازم به ذکر است که این پورت هم مانند نسخه‌ی استاندارد خود امروزه کمتر دیده شده و جای خود را به HDMI و DisplayPort داده‌است.
DVI
در دهه‌ی ۹۰ میلادی و به هدف جانشینی VGA عرضه‌شد. این پورت ۲۴ پین داشت و با کارآیی بیشتری به انتقال تصویر می‌پرداخت. پورت DVI در سه نوع D(دیجیتال)،A(آنالوگ)، I(آنالوگ و دیجیتال) موجود بود و بسته به نوع خود تا ۲۰۴۸*۱۱۵۲ یا ۲۵۶۰*۱۶۰۰ را در فریم‌ریت ۶۰هرتز ساپورت می‌کرد.
Mini-DVI
اپل این پورت را برای PowerBook، MacBook و iMac در دهه‌ی ۲۰۰۰ عرضه کرد و مورد انتقاد بالایی هم قرار گرفت. کاربران این حرکت اپل را روشی برای کسب پول بیشتر دانستند؛ چراکه برای استفاده از آن کاربران به آداپتوری مخصوص هم نیاز داشتند که به صورت جداگانه باید خریده می‌شد.
Micro-DVI
این مورد هم توسط اپل به بازار عرضه شد و هدف اصلی ساخت آن، همگام بودن با اندازه‌ی کوچکتر محصولات اپل بود. این پورت هم مانند مورد قبلی نیازمند آداپتوری مخصوص بود.
HDMI
این پورت در اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی و به عنوان راهی ساده برای انوع ورودی‌ها عرضه شد و اولین پورتی بود که هم صدا و هم تصویر را انتقال می‌داد. امروزه هم HDMI کاربرد زیادی دارد و بر روی بسیاری از دستگاه‌های مختلف مشاهده می‌شود و تقریبا یک جایگزین کامل برای VGA محسوب می‌شود. ضمنا دو مدل mini و micro این پورت بر روی تبلت و گوشی‌ها هم یافت می‌شود که البته بر روی هیچ کامپیوتری وجود ندارند.
DisplayPort
امروزه HDMI پورت اصلی ویدویی محسوب می‌شود اما این به معنای کامل بودن آن نیست. واضح‌ترین مشکل پورت HDMI اجرای رزولوشن ۴K و نیز عدم پشتیبانی صحیح از چندین مانیتور به صورت همزمان است. نقطه قوت DispalPort در همین بخش است. این پورت در سال ۲۰۰۶ عرضه شد و برای روزلوشن‌های بیش از ۱۰۸۰ مطمئن‌ترین و بهترین پورت محسوب می‌شود و نصب آن بر روی دستگاه‌ها برخلاف HDMI کاملا رایگان است.
Mini-DisplayPort
این پورت کوچک هم ساخته‌ی اپل است و تا همین اخیرا بر روی بیشتر MacBook ها استفاده می‌شد. اکنون مدتی است که Thunderbolt اپل جایگزین آن شده‌است. دیگر استفاده‌ی آن بر روی بسیاری لپتاپها و کارت‌های گرافیک سیستم‌های خانگی است.اتصالگر Thunderbolt ½ از همان اتصالگر فیزیکی این پورت استفاده میکند(در ادامه بیشتر به این موضوع می‌پردازیم) و البته اطلاعات غیر صوتی و تصویری را هم منتقل میکند.
پورت‌های جانبی
PS/2
این پورت به موس و کیبوردهای قدیمی متصل می‌شود و امروزه USB جای آن را گرفته‌است. بیشتر مادربوردهای امروزی همچنان از این پورت هم پشتیبانی می‌کنند؛ اما می‌توان گفت که این پورت دیگر به پایان زمان خود رسیده‌است.
USB
همانطور که می‌دانید بسیاری از وسایل از این پورت استفاده می‌کنند و از اواسط دهه‌ی ۹۰ تا کنون هنوز یکی از مهم‌ترین پورت‌ها است. USB 1.0 در سال ۱۹۹۶ عرضه شد و تا سرعت ۱۲Mbps را پشتیبانی می‌کرد. نسخه‌ی ۱٫۱ آن هم در سال ۱۹۹۸ آمد و امکان بلندتر کردن کابل به آن اضافه شد.
USB2.0 در سال ۲۰۰۰ معرفی شد و سرعت آن به ۴۸۰Mbps(400 برابر نسخه‌ی قبل!) رسید.
USB 3.0 هم سال ۲۰۰۸ پا به عرصه گذاشت و سرعت سرسام‌آور ۴٫۸Gbps را به کاربران معرفی کرد که در نسخه‌ی ۳٫۱ (عرضه‌شده در ۲۰۱۳) به ۱۰Gbps رسید. نهایتا هم در سال ۲۰۱۷ USB 3.2 آمد و سرعت نسخه‌ی قبلی را ۲ برابر کرده و به ۲۰Gbps رساند.
Thunderbolt
این پورت مشهور اپل به کمک اینتل ساخته‌شد و در سال ۲۰۱۱ به صورت رسمی به بازار آمد. دو نسخه‌ی اول آن از همان اتصالگر mini-DisplayPort استفاده می‌کرد و این Thunderbolt3 بود که USB-C را جایگزین آن کرد. این نسخه توانایی پشتیبانی از دو مانیتور ۴K در رفرش‌ریت ۶۰Hz و یا یک مانیتور در ریت ۱۲۰Hz را دارد. پورت Thunderbolt3 بیشتر بر روی محصولات اپل دیده می‌شود و البته برخی لپتاپ‌های قدرتمند هم آن را بر روی مادربورد خود دارند.
USB-C
این پورت در سال ۲۰۱۴ و بر پایه‌ی USB 3.0 معرفی شد. USB-C به علت ظاهر متفاوت خود دیگر در اتصال به صورت وارونه مشکلی ندارد و کابل‌ها به هر حالتی وارد آن می‌شوند. ظاهر جمع و جور این پورت موجب شده‌است که به تدریج بیش از پیش بر روی گوشی‌ها دیده‌شود و به نظر می‌آید که در آینده‌ی نه‌چندان دور به خوبی جای USB را بگیرد.
VirtualLink
این پورت اخیرا در سال ۲۰۱۸ توسط NVIDIA، AMD و چند شرکت دیگر برای اتصال هدست‌های واقعیت مجازی بهکامپیوتر معرفی شد. پایه‌ی این پورت همان USB-C است و از همین رو پورت USB-C بر روی کارت گرافیک‌های نسل جدید NVIDIA دیده می‌شود.
دیگر پورت‌های کامپیوتر
Surround Sound Connectors
این شش ورودی بر روی بیشتر مادربوردهای استاندارد دیده می‌شوند. استفاده‌ی تکی از آنها برای وسایلی نظیر هدستکاربرد دارد و اتصال همزمان همه‌ی آنها هم برای سیستم‌های صوتی بزرگ به کار می‌آید. امروزه بسیاری از سیستم‌های صوتی از USB استفاده می کنند و این شش پورت به نظر مسیر فراموشی را پیش گرفته‌اند.
تفاوت بین بیتکوین و اتریوم در چیست؟
در سال ۲۰۱۷ ارزش هر بیتکوین از ۹۶۳ دلار ناگهان به ۱۹۶۹۴ دلار رسید و هر اتریوم که تا پیش از آن تنها ۸ دلار قیمت داشت، حالا به مرز ۷۴۷ دلار رسیده است. قیمت‌ها بالا و پایین شد اما در نهایت چیزی که در حال حاضر عیان است، ارزش بسیار زیاد ارزهای مجازی در محیط اینترنت است.
اما یک نکته برای کسانی که خیلی به این امور وارد نیستند مجهول می‌ماند. مگر این‌ها همه ارزهای مجازی نیستند؟ پس چرا قیمت‌ها و شیوه‌ی استخراج آنها متفاوت است؟ برای این کار ابتدا به شیوه کارکرد هر کدام از این دو ارز رمزپایه به صورت جدا خواهیم پرداخت و سپس یک نمای کلی از تفاوت‌هایشان را ترسیم می‌کنیم.
بیتکوین چطور کار میکند؟
بیتکوین ارزی مجازی است که هدف‌گذاری‌اش به این منظور بوده:
- غیر متمرکز باشد به صورتی که هیچ اورگان یا کشوری نتواند کلیت مجموعه را تحت کنترل داشته باشد
- تمام داد و ستدها و دارایی به صورت ناشناس باشد
- میزان ارز موجود و میزان داد و ستدها به صورت کاملا شفاف بر روی اینترنت قابل مشاهده باشد
تمام این موارد به واسطه بلاکچین قوی و شبکه peer-to-peer یا همان اتصال مستقیم دو طرف به یکدیگر امکان پذیر می‌شود.
شیوه کار بلاکچین به گونه‌ای است که با دنبال کردن همه‌ی داد و ستدهایی که با این ارز انجام شده، آنها را به صورت هر ده دقیقه یک بار به عنوان یک بلوک جدید به انتهای فایل پیشین اضافه میکند. در واقع به این وسیله دارایی فعلی شما نیست که رصد می‌شود، با رصد تمام داد و ستدها در گذشته، دارایی شما به صورت خودکار مشخص است و هیچ ردی از اینکه شما با چه کسی این داد و ستد را انجام داده‌اید باقی نمی‌ماند.
با توجه به اینکه تمام تراکنش‌ها در هزاران سرور به صورت کاملا رمزگذاری شده انجام می‌شود، ناشناس بودن طرفین داد و ستد کاملا تضمین شده است. اما این سرورها در واقع همان دستگاه‌هایی هستند که برای استخراج بیتکوین، منابع خود را در اختیار سیستم می‌گذارند. برای دریافت یا ارسال بیتکوین شما به کیف پول بیتکوین احتیاج دارید که در واقع یک آدرس عمومی و یک کد خصوصی است که به راحتی بتوانید به دارایی خود دسترسی داشته باشید. این دارایی نیز به صورت کاملا ناشناس جایی محفوظ مانده و اطلاعاتش برای کسی فاش نمی‌شود.
اتریوم چطور کار میکند؟
اتریوم از بسیاری جهات کاملا شبیه به بیتکوین است. شبکه‌ای بسیار بزرگ در دنیا که کامپیوترها به صورت مستقیم به یکدیگر متصل هستند. بلاکچین اتریوم شبیه به بیتکوین است البته با تفاوت‌هایی که در ادامه به شما خواهیم گفت.
نکته کلیدی اتریوم، smart contract (قرارداد هوشمند) است. کل پلت‌فرم اترویم دارای یک زبان برنامه نویسی با نام Solidity است که به کاربرانش اجازه می‌دهد تا اسکریپت اتریوم را بنویسند و این اسکپریت در واقع همان قرارداد هوشمند است. این اسکریپت وقتی در فضای اینترنت اجرا می‌شود، شما به نودهای موجود در سراسر دنیا متصل خواهید شد.
تمام نودها در اتریوم همانند بیتکوین، دارای بلاکچین هستند و کسانی که دستگاه خود را در اختیار سیستم قرار می‌دهند به استخراج اتریوم مشغول می‌شود. با توجه به ساختار متفاوت اتریوم است که به ارز آن، ارز قابل برنامه‌ریزی می‌گویند. به این خاطر که ارز حاصله پولی حاصل از اجرای کدهاست.
بیتکوین یا اتریوم؟
سخن کوتاه این است که بیتکوین تنها یک ارز مجازی بوده اما اتریوم چیزی فراتر از این‌هاست که سعی داشته به گونه‌ای عمل کند تا در سال‌های آتی نقشی ماثر ایفا کند و ارزش خود را از دست ندهد. در زمینه تکنولوژیک نیز تفاوت‌هایی وجود دارد. مثلا بلاک‌های بیتکوین هر ده دقیقه ذخیره می‌شوند در صورتی که برای اتریوم این زمان تنها ۱۵ ثانیه است و تراکنش‌های شما خیلی سریع‌تر تایید می‌شود.
بیتکوینی که شما در زمان و منابعی مشخص استخراج می‌کنید، هر چهار سال نصف می‌شود و در نهایت تنها ۲۱ میلیون بیتکوین باقی خواهد ماند و وقتی ارزهای استخراج شده به این عدد رسید، استخراج متوقف می‌شود. اما تریوم به ازای هر سال ۱۸ میلیون خواهد بود و همیشه ارزی جدید برای دستیابی وجود خواهد داشت.
در بیتکوین شما نیاز به تجهیزاتی قوی و بعضا خاص دارید تا شما را به درگاه‌های اصلی متصل کند تا بهترین نتیجه را کسب کنید در صورتی که برای استخراج اتریوم شما تنها از GPU استفاده حداکثری خواهید داشت. در نهایت اگر ما بیتکوین را طلایی مجازی بنامیم با حجمی مشخص و ارزشی بالا، اتریوم است که یک ارز مجازی خواهد بود. تجدیدپذیر، مدرن و در دسترس‌تر.